នីតិវិធីមូលដ្ឋាននៃការចិញ្ចឹមត្រីកែវ

ការរៀបចំស្រះចិញ្ចឹម

• ផ្ទៃក្រឡា និងទីតាំង៖ ស្រះចិញ្ចឹមគួរមានទំហំផ្ទៃក្រឡាពី ១.០០០ - ៥.០០០ ម៉ែត្រការ៉េ, ស្ថិតនៅតំបន់ដែលមានប្រភពទឹកបរិបូរណ៍ និងមានភាពងាយស្រួលក្នុងការបញ្ចូល និងបង្ហូរទឹកចេញ។

• ការកែលម្អស្រះ៖ បូមទឹកចេញឱ្យអស់ កាយភក់បាតស្រះចេញ វាយបង្ហាប់ឱ្យបានហាប់ណែន និងលុបរន្ធក្រហូងជុំវិញភ្លឺស្រះដើម្បីការពារត្រីកុំឱ្យរត់គេចខ្លួន ព្រោះត្រីកែវមានទម្លាប់ចូលចិត្តជីករន្ធ និងជ្រមុជចូលក្នុងភក់។

• ការដាក់កំបោរ និងហាលបាតស្រះ៖ ប្រើប្រាស់កំបោរបរិសុទ្ធ (CaCO₃) ក្នុងកម្រិតពី ១០ - ១៥ គីឡូក្រាម/១០០ ម៉ែត្រការ៉េ ដោយបាចឱ្យសព្វពេញបាតស្រះ និងភ្លឺស្រះ ដើម្បីសម្លាប់មេរោគ និងទម្លាក់ជាតិជូរ។ ហាលថ្ងៃបាតស្រះរយៈពេល ៣ - ៥ ថ្ងៃ រហូតដល់បាតស្រះប្រេះក្រហែងស្រាលៗ។

• ការបញ្ចូលទឹក និងបង្កើតពណ៌ទឹក៖ បញ្ចូលទឹកចូលស្រះតាមរយៈស្បៃចម្រោះក្រាស់ៗ ដើម្បីការពារកុំឱ្យត្រីមិនល្អ ឬសត្វចង្រៃផ្សេងៗចូលមកក្នុងស្រះ។ ដាក់ជីសរីរាង្គកំប៉ុស្តិ៍ ឬជីអសរីរាង្គ (NPK) ដើម្បីបង្កើតពណ៌ទឹក និងបង្កើនប្រភពចំណីធម្មជាតិ (សារាយ, សត្វល្អិតអណ្តែតទឹក) មុនពេលលែងកូនត្រី។ កម្រិតជម្រៅទឹកដែលល្អបំផុតគឺពី ១,២ - ១,៥ ម៉ែត្រ។ កម្រិតជាតិប្រៃសមស្របគឺស្ថិតនៅចន្លោះពី ១០ - ១៥‰។

ការជ្រើសរើស និងការលែងកូនពូជ

• ស្តង់ដារកូនពូជ៖ ជ្រើសរើសកូនត្រីដែលរឹងមាំ មានសុខភាពល្អ ហែលរហ័សរហួន ចូលចិត្តតោងតាមមាត់កញ្ច្រែង ពណ៌សម្បុរភ្លឺថ្លា ទំហំប៉ុនៗគ្នា និងគ្មានដានដាច់រលាត់ ឬបាត់បង់រំអិលលើស្បែកឡើយ។

• ដង់ស៊ីតេលែង៖ នៅក្នុងទម្រង់ចិញ្ចឹមលក្ខណៈពាក់កណ្តាលសម្រាំង ឬសម្រាំង ដង់ស៊ីតេលែងគឺពី ៣០ - ៥០ ក្បាល/ម៉ែត្រការ៉េ។ ប្រសិនបើមានប្រព័ន្ធកង្ហារបក់ទឹកល្អ និងមានបទពិសោធន៍គ្រប់គ្រងខ្ពស់ អាចលែងក្នុងកម្រិត ៧០ - ១០០ ក្បាល/ម៉ែត្រការ៉េ។

• បច្ចេកទេសលែង៖ ពេលវេលាល្អបំផុតក្នុងការលែងគឺនៅពេលព្រឹកព្រលឹម ឬពេលរសៀលត្រជាក់។ ជៀសវាងការលែងនៅពេលថ្ងៃក្តៅខ្លាំង។ ត្រូវត្រាំថង់ផ្ទុកកូនត្រីក្នុងស្រះប្រហែល ១៥ - ២០ នាទី ដើម្បីសម្រួលកម្តៅក្នុងទឹកឱ្យស្មើគ្នាសិន មុនពេលស្រាយមាត់ថង់ឱ្យកូនត្រីហែលចេញដោយខ្លួនឯង។

ការគ្រប់គ្រងចំណី

• ប្រភេទចំណី៖ ត្រីកែវជាប្រភេទសត្វស៊ីចំណីចម្រុះ។ ក្នុងការចិញ្ចឹមតាមបែបឧស្សាហកម្ម ចំណីចម្បងគឺចំណីគ្រាប់ (ប្រភេទលិច ឬអណ្តែត) ដែលមានកម្រិតប្រូតេអ៊ីនពី ២៥ - ៣០%។ អាចផ្សំជាមួយត្រីល្អិតកិនម៉ត់លាយជាមួយកន្ទក់ និងម្សៅសណ្តែកសៀងបន្ថែម។

• កម្រិតផ្តល់ចំណី៖ ផ្តល់ចំណី ២ ដងក្នុងមួយថ្ងៃ នៅពេលព្រឹកព្រលឹម (ម៉ោង ៦-៧ ព្រឹក) និងពេលរសៀលត្រជាក់ (ម៉ោង ១៦-១៧ ល្ងាច)។ បរិមាណចំណីប្រចាំថ្ងៃត្រូវស្មើនឹង ៣ - ៥% នៃទម្ងន់ត្រីសរុបនៅក្នុងស្រះ។

• វិធីសាស្រ្តផ្តល់ចំណី៖ បាចចំណីឱ្យសព្វជុំវិញស្រះ។ អ្នកចិញ្ចឹមត្រូវពិនិត្យកញ្ច្រែងចំណីជាប្រចាំ ដើម្បីដឹងពីកម្រិតនៃការស៊ីចំណីរបស់ត្រី ពីនោះមកកែសម្រួលបរិមាណចំណីឱ្យសមស្រប ជៀសវាងសល់ចំណីលើសដែលធ្វើឱ្យកខ្វក់ និងកើតកាកសំណល់បាតស្រះ។

ការថែទាំ និងបរិស្ថានទឹក

• ការប្តូរទឹក៖ ប្តូរទឹកជាប្រចាំប្រហែល ២០ - ៣០% នៃបរិមាណទឹកក្នុងស្រះ រៀងរាល់ ១០ - ១៥ ថ្ងៃម្តង ទៅតាមវដ្តនៃទឹកជោរនាច។ ការប្តូរទឹកជួយរំញោចឱ្យត្រីសកម្ម ផ្លាស់ប្តូរស្រទាប់ស្បែក ស៊ីចំណីបានល្អ និងរក្សាគុណភាពទឹកឱ្យនៅតែស្អាតជានិច្ច។

• ប៉ារ៉ាម៉ែត្របច្ចេកទេស៖ រក្សាកម្រិត pH ក្នុងរង្វង់ ៧.៥ - ៨.៥; កំហាប់អុកស៊ីសែនរលាយ (DO) ត្រូវតែ > ៤ mg/l ជានិច្ច។ បើកកង្ហារបក់ទឹកនៅពេលយប់ ពេលព្រឹកព្រលឹម ឬនៅថ្ងៃដែលមានអាកាសធាតុស្រអាប់អាប់អួ។

• ការព្យាបាលជីវសាស្រ្ត៖ រៀងរាល់ ១០ - ១៥ ថ្ងៃម្តង ត្រូវប្រើប្រាស់ប្រភេទជីវផលិតផល (Probiotics) បាចចុះក្នុងស្រះ ដើម្បីបំបែកកាកសំណល់សរីរាង្គ លាមកត្រីដែលកកើតនៅបាតស្រះ និងកាត់បន្ថយឧស្ម័នពុល (NH₃, H₂S)។

ការការពារជំងឺ និងការប្រមូលផល

• ការការពារជំងឺ៖ ម្ចាស់ការលាយបន្ថែម Vitamin C និងអង់ស៊ីមរំលាយអាហារចូលក្នុងចំណីជាប្រចាំ ដើម្បីពង្រឹងភាពស៊ាំ និងការពារប្រព័ន្ធពោះវៀនរបស់ត្រី។ ជំងឺដែលឧស្សាហ៍កើតមានរួមមាន ជំងឺដំបៅរលួយ រលាត់ស្រកា កន្ទុយស និងក្រហមមាត់។ ប្រសិនបើប្រទះឃើញត្រីមានសភាពហែលយឺតយ៉ាវ បែកចេញពីហ្វូង ត្រូវយកសំណាកទៅពិនិត្យ និងព្យាបាលដោយថ្នាំវារីវប្បកម្មជំនាញភ្លាមៗ។

• ការប្រមូលផល៖ ត្រីកែវលូតលាស់លឿនគួរសម។ បន្ទាប់ពីការចិញ្ចឹមរយៈពេល ៥ - ៦ ខែ នៅពេលត្រីទទួលបានទំហំទីផ្សារ (ប្រហែល ៣០ - ៤០ ក្បាល/គីឡូក្រាម) អាចដំណើរការប្រមូលផលបាន។ អាចចាប់រើសទំហំធំៗមុនដោយប្រើអួនអូស។ ដើម្បីប្រមូលផលឱ្យអស់ទាំងស្រុង ត្រូវបង្ហូរទឹកយឺតៗនៅពេលយប់ដើម្បីឱ្យត្រីប្រមូលផ្តុំចុះទៅក្នុងរណ្តៅទឹក រួចប្រើសំណាញ់ឡោមចាប់ឱ្យបានស្អាត ពីព្រោះត្រីកែវតែងតែមុជជ្រកយ៉ាងជ្រៅក្នុងស្រទាប់ភក់ខ្ចី។